blog - doelgroep - lezer

Waarom het woord “ik” verboden is…

Als je aan bloggers vraagt wat ze willen bereiken met hun blog, komt het woordje “ik” verrassend vaak terug. “Ik wil graag meer lezers”, “ik wil graag iets met mijn blog verdienen”, of idealistischer: “ik wil mensen inspireren”. Dat is ook niet zo gek natuurlijk, als blogger ben jij ook degene die het allemaal doet. Maar… als je wil dat mensen je verhaal lezen, en, vooral als je wil dat ze terugkomen, moeten ze zich erin kunnen herkennen. Het moet hen ook iets opleveren.

De kernvraag is: waarom zou iemand jouw reis willen volgen? Waarom zou iemand meer moeten willen weten over jouw ontwikkeling? Over jouw ideeën en plannen? En al helemaal over jouw belevenissen?

De sleutel tot succes

Dit klinkt misschien wat onaardig, maar hier rekening mee houden is de sleutel naar je succes als blogger. Mensen zijn in het algemeen namelijk behoorlijk op zichzelf gericht, zelfs de hele altruïstische soort. Ze willen er zelf iets uit halen, uit jouw blog. Als het hen niets oplevert, dan komen ze niet terug.

Dat wat het ze oplevert hoeft trouwens niet heel groot te zijn. Het mag ook een glimlach zijn. Of een kleine erkenning van waar ze tegenaan lopen. Je hoeft niet per se een probleem op te lossen. Of ze enorm aan het denken te zetten. Maar het moet wel herkenbaar zijn. En iets veranderen voor hen. Hoe klein ook.

Zeker als je fans wil creëren of, zoals veel bloggers zeggen, mensen wil inspireren is het belangrijk dat je lezers zich in jouw verhaal kunnen herkennen.

Wees niet die manager…

Even een voorbeeld. Een paar jaar geleden was ik voor mijn werk op zoek naar een manager van een hele grote afdeling. Ik kon haar kamer niet vinden en liep naar een willekeurige medewerker toe om te vragen waar ik moest zijn. Deze medewerker was niet nieuw, maar de manager in kwestie, die kende ze niet.Laat staan dat ze wist waar haar kamer was. Pas toen ze het hardop rond riep op de afdeling, was er ergens iemand die me de weg kon wijzen.

“Mijn jubileum”

Een dag later kreeg ik een mail van de betreffende manager. Het was een nieuwsbrief, die ze al bijna een jaar maandelijks aan al haar personeelsleden stuurde, inclusief de mensen die ik ontmoet had. Haar nieuwsbrief opende ze enthousiast met de woorden dat het alweer een jaar geleden was, dat ze daar begonnen was. Daarna volgde een heel monoloog van hoe het haar bevallen was, en wat er sindsdien allemaal wel niet verbeterd was.

Een grote mismatch

Zie je het probleem? Er was een grote mismatch tussen het verhaal van de manager en de beleving ervan van haar personeel. In jouw blog wil jij niet die manager zijn. Niemand zit te wachten op jouw verhaal, tenzij ze zichzelf erin herkennen omdat ze actief mee zijn genomen daarin. En als ze het gevoel hebben dat het hen iets oplevert.

Nog lastiger

En wat het nog lastiger maakt: zelfs als het ze iets oplevert, kun je je publiek alsnog kwijtraken, als ze het gevoel hebben dat je niet voor hen schrijft.

Toen ik net blogde, schreef ik vaak iets als “vorige week zei ik het al”. Dat is leuk voor de mensen die mijn blog die week ervoor ook hadden gezien en onthouden hadden waar hij over ging. Alle anderen zouden natuurlijk even terug kunnen bladeren. Maar uit mijn klikratio’s zag ik al snel: dat deden ze helemaal niet. Wat ze wel deden, was afhaken.

Mensen houden er niet van om te merken dat ze er “niet bij horen”.  En door dingen te schrijven als “weet je nog dat ik zei dat…” of alles dat verwijst naar één of andere vorm van incrowd, geef je ze dat gevoel. Funest voor je bezoekersaantallen dus.

De oplossing

Hoe zorg je er nu voor dat je blog je lezer daadwerkelijk iets oplevert, en dat je lezers zich ook nog welkom voelen?

Wat levert het je lezer op?

Ten eerste door, voor je je blog schrijft, eerst na te denken over wat je lezer eruit moet halen. (Dat kan achteraf ook, maar dan kan het nog wel eens lastig worden om er een natuurlijk verhaal van te maken.) Wat gaat deze blog je lezer opleveren? Is het de bedoeling dat je lezer iets leert? Of geëntertaind wordt? Of aan het denken gezet wordt?

De grap is ook dat je juist ook over jezelf mag (of misschien wel moet) schrijven. Je mag je verhaal wel aan jezelf ophangen. Alleen dan kan je lezer zich per slot van rekening in jou inleven. Ze moeten je wel leren kennen. Er is alleen een verschil tussen jezelf alleen maar etaleren, of je eigen verhaal als kapstok gebruiken zodat je lezer zich welkom voelt.

Snappen nieuwe lezers je verhaal?

En het tweede probleem tackel je door je stuk nog eens door te lezen met het idee in je achterhoofd dat je een nieuwe lezer bent. Ga er niet vanuit dat je lezer jou kent, en je blog kent (of in detail onthoudt wat jij al eerder geschreven hebt). Staan er bijvoorbeeld tijdsverwijzingen in? Of impliciete aannames die alleen eerdere lezers kunnen weten? Maak ze expliciet. Dat kan heel beknopt natuurlijk, maar is wel belangrijk.

Natuurlijk mag je altijd naar eerdere blogs verwijzen, graag zelfs! Goed voor je bounce ratio en je pageviews. Maar dan vooral door mensen te wijzen op wat er nog meer te lezen is. En niet met het idee dat ze het al eerder gezien hadden moeten hebben.

Houd je lezer in je hoofd

Samengevat houd je je lezers het meest geboeid zolang je ze in je voorop zet. Schrijf altijd alsof je je lezer (opnieuw) binnen moet halen.

En… is mij dat gelukt?

 

About the Author Sjoukje Bakker

Sjoukje is de oprichter en drijvende kracht achter Profbloggers.nl. Ze blogt met veel enthousiasme op Profbloggers, én op Meer geld, minder stress.

Leave a Comment: